Άρθρα
02/10/2019
ΙΡΛΑΝΔΙΑ: Χώρα οργανωμένη για την Ανθρώπινη Ζωή και την Ποιότητα της
Του Δρα Λουκά Αριστοδήμου


Η Ιρλανδία είναι η πατρίδα του Όσκαρ Ουάιλντ. Είναι μια χώρα με πολυτάραχη ιστορία, που πέρασε από διάφορους κατακτητές, αλλά που με το πείσμα και την αγωνιστικότητα του λαού της, κέρδισε την ελευθερία, ανεξαρτησία και δημοκρατική ζωή ύστερα από ανυποχώρητους αγώνες και χωρίς βοήθεια από κανένα. Το σημαντικότερο μέρος των αγώνων της ήταν ενάντια στους Άγγλους που κράτησε κάπου 8 αιώνες. Οι Άγγλοι είναι γνωστοί για τα εγκλήματα τους σε πολλές από τις αποικίες τους, όπως και στην Κύπρο. Στην Ιρλανδία όμως, εξάντλησαν όλη την εγκληματική επινόηση τους. Χρησιμοποίησαν ακόμα και τη θρησκεία. Εξόρισαν τον μισό πληθυσμό (μόνο στην Αμερική κάπου τεσσεράμισι εκατομμύρια, όσος περίπου ο σημερινός πληθυσμός.) Τα βασανιστήρια και τα εγκλήματα τους σ’ αυτό το λαό δεν έχουν συγκριτικό αντικείμενο. Τα ανεξίτηλα δείγματα είναι παντού. Φυλακή (σήμερα μουσείο) στην οποία εκτελέστηκαν σχεδόν όλοι οι ηγέτες των αγώνων και κάπου 100 χιλιάδες άλλοι. Κοιμητήρια με σώματα αποκεφαλισμένα κλπ, κλπ.

Ήταν η δεύτερη φορά που πήγαινα στο Δουβλίνο και ήθελα να μάθω περισσότερα. Η καλή εντύπωση που είχα την πρώτη φορά, όχι μόνο επιβεβαιώθηκε αλλά ενισχύθηκε ακόμα πιο πολύ. Το Δουβλίνο, η πρωτεύουσα, (καθόλου δεν μοιάζει με μαύρο βάλτο, όπως είναι η εξήγηση της προέλευσης του ονόματος). Είναι μόλις διπλάσιο σε μέγεθος από τη Λευκωσία. Η διαφορά η ουσιαστική όμως μεταξύ τους, είναι στην ποιότητα των ανθρώπων και γενικά στην ποιότητα ζωής. Στην ποιότητα του ανθρώπου οι σημερινοί Ιρλανδοί, μοιάζουν πάρα πολύ με τους Κυπραίους της νοσταλγικής εποχής των πατεράδων και των παππούδων μας, Αυτή την ποιότητα που εμείς καταστρέψαμε υιοθετώντας το χρήμα σαν την μοναδική μας αξία και το Εγώ μας σαν τον Θεό μας. Αυτό βέβαια το πέτυχε το διεφθαρμένο  πολιτικό και οικονομικό σύστημα της μίζας και της διαπλοκής, αφού φρόντισε να φθείρει την παράδοση μας, τον κοινωνικό ιστό της οικογένειας και την παιδεία μας. 

Στο Δουβλίνο οι χιλιάδες άνθρωποι που καθημερινά χρησιμοποιούν τα πόδια τους, τα ποδήλατα, τα τραμ και τα λεωφορεία, είναι γελαστοί, εκπέμπουν ευτυχία και είναι πρόθυμοι να σε ακούσουν και να σε βοηθήσουν. Στα πεζοδρόμια του Δουβλίνου δεν θα βρεις «παλλούτζια», ούτε και αυτοκίνητα, εκτός κι αν… κατά τύχη το άφησε κανένας Κυπραίος εκεί. Έτσι κι αλλιώς στους δρόμους ελάχιστα ιδιωτικά αυτοκίνητα κυκλοφορούν και η κυβέρνηση αποφάσισε με νόμο ότι μετά την 01/01/2030, στη χώρα δεν παράγονται ούτε εισάγονται αυτοκίνητα με καύσιμα που παράγουν ρύπους. Κάθε οικογένεια δεν χρειάζεται και δεν έχει παραπάνω από ένα αυτοκίνητο, που το χρησιμοποιεί κυρίως για τις εκδρομές. Τα παιδιά μαθαίνουν να κυκλοφορούν με τα μέσα δημόσιας συγκοινωνίας από 5-6 χρονών. Το εκπαιδευτικό σύστημα είναι έτσι σχεδιασμένο και ενοποιημένο που δεν επιτρέπει την παραπαιδεία και αποτρέπει την αγραμματοσύνη.

Το σύστημα ζωής είναι φτιαγμένο με διαφάνεια, κατά δίκαιο τρόπο και δεν επιτρέπει τις διακρίσεις. Η ζωή είναι οργανωμένη σε όλα τα επίπεδα είναι ήσυχη και οι κάτοικοι την απολαμβάνουν χωρίς άγχος. Αυτό το μαθαίνεις όταν κυκλοφορήσεις και συναναστραφείς λίγο μαζί τους. Μετά τη δουλειά τους σφύζουν από ζωή οι αναρίθμητες μπυραρίες. Το Σάββατο, φεύγοντας με ταξί για το αεροδρόμιο, ο ταξιτζής μου άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού να κάτσω δίπλα του. Τους αρέσει να μιλούν, να ρωτούν και να μαθαίνουν. Ξέρουν την Κύπρο, και ρωτούν και για το πρόβλημα μας. Με ρώτησε πρώτα εκείνος αν θέλω να με πάρει μέσα από το τούνελ, ή κανονικά από το δρόμο. Το τούνελ, μου λέει θα μας πάει πιο γρήγορα και θα στοιχίσει περίπου €2-3 λιγότερο. Του είπα θέλω να δω και τον ρώτησα κι εγώ. Μου είπε ότι κάποιοι έχουν ταξί δικά τους. Άλλοι, όπως ο ίδιος ενοικιάζουν. Τα ταξί δεν έχουν ξεχωριστό χρώμα, αλλά στις δύο πλευρές έχουν ειδική «σφραγίδα» «Ταξί». Ανοικτά και αυθόρμητα μου είπε ότι είναι 59 χρονών, έχει τέσσερα παιδιά, τέσσερα εγγόνια και δυο δισέγγονα. Μου είπε θα σχολάσει στις 4, θα πάει με φίλους του σε μια μπυραρία και στις 6 θα πάνε στο ποδόσφαιρο. Είναι λέει ντέρμπυ και παίζουν οι καλύτερες ομάδες. Ξέροντας ήδη το στάδιο ΑΒΙΒΑ, τον ρώτησα αν εκεί θα γίνει το ματς. Όχι λέει εκείνο είναι μικρό, μόνο 52 χιλιάδες. Θα γίνει στο μεγαλύτερο στάδιο της χώρας των 85 χιλιάδων. Λογικά, ξέροντας και τα δικά μας δεδομένα, τον ρώτησα αν θα γεμίσει. Η απάντηση απίστευτη. Αν θες εσύ να πας τώρα θα προσπαθήσεις να βρεις εισιτήριο από κάποιο που μπορεί να άλλαξε απόφαση, στην τιμή των €400. Η κανονική τιμή που είναι ανάλογη με το ματς, είναι €70. Μετά το ματς, λέει θα πάμε πάλι για Γκίνες (η γνωστή Ιρλανδέζικη μπύρα). Τον ρώτησα αν δεν τσακώνονται κι αν δεν γίνονται έκτροπα. Αυτά μου λέει είναι πλέον ξεχασμένα, εγώ μόλις τα θυμούμαι. Μπορείς να φωνάξεις, μπορείς να τραγουδήσεις αλλά ως εκεί.

Στο ταξί μέσα είναι επικολλημένη η φωτογραφία, το όνομα και ο αριθμός άδειας του οδηγού και αναρτημένα όλα τα δικαιώματα των επιβατών. Μάλιστα, αφού ρώτησα, έβγαλε και μου έδωσε μια σελίδα Α4 με όλα τυπωμένα και εξηγημένα. Ακόμα και το πόσο θα πληρώσεις μπορείς να το υπολογίσεις από μόνος σου. Βέβαια κατοχυρωμένα και αυστηρά σεβαστά είναι τα δικαιώματα των πολιτών-καταναλωτών, οριζόντια και κάθετα σε όλο το φάσμα και σε όλα τα επίπεδα της αγοράς και έχουν γίνει κουλτούρα. Δεν είναι όπως εμάς, που δεν γίνεται σεβαστή η εγγύηση πχ ή δεν σου αλλάζουν κάτι που αγόρασες ή δεν σου δίνουν τα λεφτά σου πίσω. Δεν θα νιώσεις πουθενά ότι κάποιος προσπαθεί να σε εξαπατήσει ή να σε κλέψει. Όλα αυτά είναι αυτονόητα. Μου συνέβηκε προσωπικά να αγοράσω κάτι για τα εγγονάκια μου και πήγα να τα αλλάξω μετά που διαβουλεύτηκα με τη νύφη μου. Κανένα πρόβλημα ούτε συζήτηση. Επέστρεψα τα πρώτα, μου χρέωσαν τα δεύτερα και μου επέστρεψαν και €18, χωρίς καν να με κοιτάξουν στα μάτια.


Copyright @ 2009-2019. Design & Development by Cytacom Solutions Ltd
 
Hosted by