Κορωνοϊός – Εικόνες – Θύμησες

25-04-2020

Του Δρα Λουκα Αριστοδήμου

Όσοι με διαβάζουν, θα βλέπουν όχι για πρώτη φορά, ότι μπήκα στο στίβο της δουλειάς από τα 8 μου. Η πρώτη μου δουλειά, καλουψής, στις οικοδομές και το πρώτο σπίτι, στην οδό Άγκυρας, στον «Τουρκομαχαλά» της Λεμεσού, δίπλα από το Δημοτικό Σχολείο.

Χτες βγαίνοντας λίγο στη γειτονιά, μια εικόνα με πήρε δεκαετίες πίσω, σε κάτι που δεν θυμόμουν. Κάτω στο δρόμο ο μανάβης με το αμαξάκι του, (πόσοι τον γνώρισαν και πόσοι στ’ αλήθεια τον θυμούνται…); Πάνω, από ένα μπαλκόνι, μια κυρία κατέβασε, δεμένο με το σχοινί, ένα καλαθάκι. Ο μανάβης της έβαλε, μετά από, εκ του μακρόθεν συνεννόηση, κάποια πράγματα και η κυρία τα ανέβασε, επιστρέφοντας το καλαθάκι με τα χρήματα μέσα. Ο μανάβης της έβαλε κάποια ρέστα και τέλος, ανέβασε πάλι το καλαθάκι της.

Η όλη εικόνα ήταν για μένα κάτι σαν “déjà vous”. Μου θύμισε τον τότε μανάβη με το βαρυφορτωμένο αμαξάκι του, που με δυσκολία κυλούσε, και κάθε πρωί, ανελλιπώς, την ίδια πάντα ώρα, περνούσε από τη γειτονιά διαλαλώντας την πραμάτεια του. Τότε έβλεπες ότι τα απέναντι σπίτια είχαν μέσα ένοικους. Οι «χανουμούες» που δεν βγαίναν καθόλου στο φως και στη θέα των ξένων, άνοιγαν λίγο την μπαλκονόπορτα, βγαίναν ντυμένες με τον φερετζέ τους στο μπαλκόνι, κατέβαζαν με τον ίδιο τρόπο, το καλαθάκι τους και με την ίδια διαδικασία, αγόραζαν τι ήθελαν. Ήταν για εκείνες ο μόνος τρόπος να αγοράσουν τις ημερήσιες προμήθειες της οικογένειας.

Να λοιπόν που ο κορωνοϊός έχει και τα καλά του…